ισότητα & δικαιοσύνη 

απρίλιος 2004.

επέστρεφα στο σπίτι μετά από μια απογευματινή βόλτα με την αναστασία. περπατούσαμε με κατεύθυνση τα σπίτια μας ώσπου συναντήσαμε το σταυροδρόμι της ‘’καληνύχτας’’. εκεί κοντοσταθήκαμε για λίγο προκειμένου να ολοκληρώσουμε την συζήτηση μας πρώτου χωριστούμε. σταυρωτό φιλί, αγκαλιά και το μάτι μου φωτογραφίζει μια εικόνα που με ακολουθεί μέχρι σήμερα. η αναστασία είχε τοποθετήσει τα κλειδιά της ένα – ένα ανάμεσα στα δάχτυλα της σχηματίζοντας μια αυτοσχέδια σιδερογροθιά. το βλέμμα μου όλο απορία – το δικό της όλο φυσικότητα. 

μαρτιος 2024.

ακόμα οι γυναίκες επιστρέφουν στα σπίτια τους έχοντας αυτοσχέδια ή μη, όπλα προκειμένου να προστατευθούν.

από ποιους; από εμάς. 

από την πατριαρχία. 

δεν παρατηρείς την παρουσία της παρά μόνο όταν εκφράζεται μέσα από αξιόποινες πράξεις.  

κανείς δεν αναρωτιέται γιατί υπάρχουν οι πατριαρχικοί κανόνες εξ αρχής. 

αντί να τους απορρίψουμε συνεχίζουμε να κάνουμε τους ίδιους παράλογους κύκλους. 

δεν είναι θεωρία ή ορισμός. υπάρχει στη ζωή. στη ζωή της γιαγιάς σου, στη ζωή της μάνας σου, στη ζωή σου και στη ζωή των παιδιών σου. 

συντηρείται και διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά από γυναίκες και άντρες. 

κάθε μέρα, μέσα σε κάθε σπίτι και είναι αποδεκτή σχεδόν από όλους. 

πρέπει να διαγράψουμε οποιοδήποτε σύστημα βάζει τον έναν άνθρωπο πάνω από κάποιον άλλο. πρέπει να ενημερώσουμε τα παιδιά μας για την αξία τους ως άνθρωποι. είναι ζήτημα ζωής. 

σήμερα 8 μαρτίου, ημέρα μνήμης των αγώνων του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών, μου γεννούνται κάποιες ερωτήσεις αντί ευχών. 

– πως είναι άραγε να είσαι γυναίκα σε έναν κόσμο που φαίνεται πως σε έχει προκαθορίσει;

– πώς αντιμετωπίζεις τον σεξισμό στον εργασιακό σου χώρο και πώς επηρεάζει αυτό την επαγγελματική σου εξέλιξη;

– πώς είναι να προσπαθείς να επιβεβαιώσεις την επαγγελματική και προσωπική σου αξία σε έναν κόσμο που συχνά σε αμφισβητεί λόγω του φύλου σου;

– πώς αντιμετωπίζεις την πίεση να επιτύχεις σε όλους τους τομείς της ζωής σου, συμπεριλαμβανομένου του επαγγελματικού, του προσωπικού και του οικογενειακού;

– πώς αντιμετωπίζεις την προσδοκία να αναλάβεις τον μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας και της ανατροφής των παιδιών, ακόμα και όταν εργάζεσαι σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης;

– πώς αντιμετωπίζεις την ανισότητα στις αμοιβές και τις ευκαιρίες προαγωγής στην εργασία σου;

– πως είναι άραγε να είσαι γυναίκα σε έναν κόσμο που εμπορευματοποιεί το σώμα σου με κάθε πιθανό τροπο με σκοπό το κέρδος;

– πως είναι να είσαι γυναικά σε έναν κόσμο που σου υπενθυμίζει συνεχώς τα όρια και τις αδυναμίες σου, απλώς επειδή γεννήθηκες γυναίκα;

συγγνώμη που ακόμη και σήμερα η ισότητα και η δικαιοσύνη παραμένουν απλώς φιλοδοξίες.

γιώργος

Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *